Eerst wist ik niet in welke vorm, maar toen bleek pas  later dat ik een vorm van klassiek autisme heb. Omdat ze zeiden dat autisme best wel erfelijk is, dacht ik in begin als kind dat je eraan dood kon gaan en dat ik nog maar eerst weinig te leven had. Maar dat blijkt gelukkig niet waar te zijn dus ook al word ik 80 of desnoods 100 valt met autisme anders prima te leven, alleen dat je in jezelf gekeerd bent en in je eigen wereld leeft dat is voor mensen die anders niet weten dat je een vorm van autisme hebt anders best wel vreemd. Of je word er over uitgescholden dat je anders normaal moet gaan doen en misschien dat mensen die het niet snappen wat autisme inhoud dan ook daadwerkelijk misschien weinig respect voor kunnen gaan hebben. Ik heb zelf wat bredere interesses. Ik vind treinen, natuur, landschappen, musea, auto's het leukst. Vroeger ook voetbal, maar dat is voor mij wat minder geworden, alhoewel ik wel eens knuffel met mijn oude voetbalshirtjes, maar ik koop allang geen nieuwe meer! Het is als je een vorm van autisme hebt vaak van die obsessies die je dan hebt. Maar anderen weer van treinen of vliegtuigen en dergelijke.  

Maar in Surabaya hadden wij toen de Arabische wijk, Chinese wijk en de Hollandse wijk gezien.  In 2007 hoorde ik dat mijn biologische moeder was gevonden en dat ze in Petarukan woont op Centraal Java en helemaal niet toeristisch. Het was toen best een emotionele ervaring maar pas toen werd mij duidelijk wie mijn moeder was en waarom zij mij toen had afgestaan. Ze was namelijk toen te arm om mij een goed leven te brengen waardoor de adoptie toen was ontstaan.